Umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – wzór z omówieniem

umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – wzór z omówieniem

umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – najczęściej wybierana forma działalności

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest jedną z najbardziej popularnych form prowadzenia działalności. Wynika to z faktu, iż po pierwsze – może być założona w każdym celu prawnie dopuszczalnym, a więc nie tylko gospodarczym (jak w przypadku spółek osobowych), ale np. charytatywnym. Po drugie – przepisy kodeksu spółek handlowych nie narzucają minimalnej, ani maksymalnej liczby wspólników w spółce (wspólnikami mogą być zarówno osoby fizyczne, jak i prawne), po trzecie – do założenia spółki potrzebny jest kapitał w wysokości względnie niskiej – 5 tysięcy złotych, po czwarte zaś – jak do pewnego stopnia sugeruje sama nazwa spółki – wspólnicy nie odpowiadają za zobowiązania spółki. Ten ostatni aspekt wynika z jej kapitałowego charakteru, który oznacza, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością stanowi osobny od wspólników byt prawny, posiadający odrębny od wspólników majątek (kapitał zakładowy), a odpowiedzialność za zobowiązania bez ograniczeń ponosi sama spółka.

umowa spółki  – kluczowy element powstania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

Aby mówić o spółce z ograniczoną odpowiedzialnością muszą zostać spełnione określone przesłanki. Pierwszą i najważniejszą z nich jest zawarcie umowy spółki.

WAŻNE!  Z chwilą zawarcia umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dochodzi do powstania tzw. spółki w organizacji (zob. art. 161 § 1 k.s.h.). Praktyczna różnica między spółką w organizacji, a spółką z ograniczoną odpowiedzialnością polega na tym, że za zobowiązania tej pierwszej odpowiadają solidarnie spółka i osoby, które działały w jej imieniu, a z nimi nadto wspólnicy tej spółki do wartości niewniesionego wkładu na pokrycie objętych udziałów (zob. art. 13  § 1 i 2 k.s.h.). Spółka w organizacji staje się spółką swojego typu dopiero po jej wpisie do rejestru.

Kolejnymi krokami do powstania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością są w związku z powyższym ponadto: wniesienie przez wspólników wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego, powołanie zarządu i wreszcie – wspomniany wpis do rejestru, który przesądza definitywnie o powstaniu spółki.

co powinna zawierać umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością?

Obligatoryjne elementy umowy znajdziemy w art. 157 § 1 k.s.h.:

  • firmę i siedzibę spółki,
  • przedmiot działalności spółki,
  • wysokość kapitału zakładowego, 
  • czy wspólnik może mieć więcej niż jeden udział, 
  • liczbę i wartość nominalną udziałów objętych przez poszczególnych wspólników oraz
  • czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony.

 Co bardzo istotne, zgodnie z § 2 przepisu umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. W przeciwnym razie umowa jest nieważna. Jedynym wyjątkiem od tej powyższego jest sytuacja, gdy  spółka zakładana jest przez Internet – umowa sporządzana jest zgodnie ze wzorcem umowy dostępnym w systemie teleinformatycznym za pośrednictwem strony Ministerstwa Sprawiedliwości i nie wymaga obecności notariusza.

UMOWA SPÓŁKI Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ – jak powinna brzmieć TREŚĆ poszczególnych zapisów umownych?

1. firma i siedziba spółki

Przykład: „Spółka prowadzi działalność pod firmą ABC spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Siedzibą spółki jest Kraków”.

Uwagi:

  • Firma spółki może być dobrana dowolnie (zob. art. 160 § 1 k.s.h.) i obejmuje: nazwę (rdzeń) identyfikującą spółkę oraz dodatek wskazujący na formę organizacyjno – prawną;
  • Zgodnie z art. art. 160 § 2 k.s.h. dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu „spółka z o.o.” lub „sp. z o.o.”;
  • Siedzibą spółki jest określona miejscowość. Określenie siedziby spółki decyduje przede wszystkim o właściwości miejscowej sądu rejestrowego, ale ma również znaczenie przy określeniu sądu właściwego dla rozstrzygania sporów ze stosunku spółki.

2. przedmiot działalności spółki

Przykład: „Przedmiotem działalności spółki, stosownie do kategorii zawartych w Polskiej Klasyfikacji Działalności, jest produkcja papieru i tektury (17.12.Z PKD)”

Uwagi:

  • Przedmiot działalności spółki to przede wszystkim informacja dla uczestników rynku czym zajmuje się spółka;
  • Przy określeniu przedmiotu działalności spółki najłatwiej jest posłużyć się numerami z Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), która  spełnia funkcję porządkującą rodzaje działalności gospodarczej w Polsce poprzez przyporządkowanie do poszczególnych rodzajów działalności określonych kodów;
  • Kody PKD można znaleźć pod linkiem: https://www.biznes.gov.pl/tabela-pkd
  • Posługiwania się numerami PKD nie wynika z przepisów kodeksu spółek handlowych, a sam przedmiot działalności może być ujęty w postaci słownego opisu prowadzonej działalności, jednakże wskazanie w treści umowy numerów PKD ułatwia potem procedurę rejestracyjną.

3. wysokość kapitału zakładowego i ilość udziałów wspólnika

Jak wspomniano na początku wpisu, spółka kapitałowa posiada majątek odrębny od jej wspólników. Majątek ten – inaczej kapitał zakładowy, musi zostać przez wspólników wniesiony do spółki, a jego minimalna wysokość wynosi pięć tysięcy złotych.

Przykład: „Kapitał zakłady spółki wynosi: 5.000,00 złotych i dzieli się na 100 udziałów, z których każdy ma wartość nominalna 50. Udziały w spółce są równe i niepodzielne. Każdy wspólnik może posiadać więcej, niż jeden udział”.

Uwagi:

  • Kodeks spółek handlowych przewiduje minimalną wartość kapitału zakładowego, nie wskazuje natomiast jego maksymalnej wysokości;
  • Warto, aby umowa spółki opisywała strukturę kapitału zakładowego poprzez wskazanie na ile udziałów się dzieli i czy są one o równej, czy nierównej wartości;
  • zgodnie z kodeksem spółek handlowych wartość nominalna udziału nie może być niższa, niż 50 złotych (zob. art 154 § 2 k.s.h.);
  • udział to nic innego, jak pewien ułamek kapitału zakładowego przypadający na wspólnika obejmowany za wniesione przez niego wkłady w postaci pieniądza lub niepieniężnej (aportu);
  • ilość i wartość udziałów na wpływ na prawa i obowiązki wspólnika w spółce (prawo do zysku, prawo głosu, pierwszeństwo nabycia udziałów).

4. liczba i wartość nominalna udziałów objętych przez poszczególnych wspólników

Przykład: „Jan Kowalski obejmuje 20 udziałów po 50 zł każdy, o łącznej wartości 1000 zł i pokrywa je wkładem pieniężnym. Jan Nowak obejmuje 80 udziałów po 50 zł każdy, o łącznej wartości 4000 zł i pokrywa je aportem w postaci samochodu osobowego marku Fiat o wartości 4000 zł”.

Uwagi:

W podanym przykładzie jest dwóch wspólników, którzy razem wnoszą wkłady na pokrycie kapitału zakładowego w wysokości 5000 zł. Kapitał dzieli się na 100 udziałów, po 50 zł każdy. Jan Nowak jest wspólnikiem dominującym, ponieważ zaangażowanie kapitałowe w spółce jest większe – posiada on bowiem więcej udziałów. Jego wkład ma charakter niepieniężny – tytułem wkładu wnosi do spółki rzecz ruchomą – samochód (zob. art. 158 § 1 k.s.h.).

5. czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony

Przykład: „Umowa spółki zawarta jest na czas oznaczony, tj. do dnia 10 maja 2025 roku”

Uwagi:

W przypadku zawarcia umowy na czas określony należy wskazać konkretną datę, do której umowa spółki będzie obowiązywać lub określić zdarzenie, którego wystąpienie spowoduje rozwiązanie spółki.

***

Powyższe stanowi obligatoryjne, minimalne wymogi, których spełnienie decyduje o ważności umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Umowa zawierająca wyłącznie powyższe postanowienia jest jednak zbyt uboga i niewystarczająca dla zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania spółki. W trakcie funkcjonowania spółki mogą wystąpić różnorakie zdarzenia, na które spółka musi być przygotowana pod kątem odpowiednich zapisów umownych.

Z reguły umowy spółek zawierają dodatkowe (fakultatywne) elementy, jak np. powołanie organu spółki – zarządu (którego członkowie powołani są do kluczowej dla funkcjonowania spółki  – jej reprezentacji i zaciągania zobowiązań), ale również uregulowanie praw i obowiązków wspólników, możliwość zbycia udziałów, czy też podwyższenia kapitału zakładowego.

Pobierz wzór umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością  – wzór podstawowy:

umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – wzór

Nasza Kancelaria oferuje pomoc prawną przy prawidłowym i wyczerpującym sporządzaniu umów spółek handlowych oraz rejestracji spółek w Krajowym Rejestrze Sądowym, jak również oferuje stałą obsługę tych podmiotów. W przypadku zainteresowania usługą prawną zapraszamy do kontaktu 🙂

Życzenia wielkanocne „z jajem”

życzenia wielkanocne

Z okazji Wielkanocy życzymy czytelnikom spokojnych, rodzinnych, pełnych radości i odpoczynku świąt oraz mokrego dyngusa!

A na blogu w ramach świątecznej rozrywki przytaczamy fragment orzeczenia autorstwa sędziego Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim Tomasza Ignaczaka, znanego z pisania poetyckich uzasadnień do wyroków karnych 🙂

„Oczywiście czytelnik tego uzasadnienia może zadać w tym miejscu pytanie, co miał Sąd Rejonowy w takiej patowej sytuacji zrobić? Zdaniem Sądu Okręgowego sytuacja wcale nie była „patowa”, choć niewątpliwie bardzo trudna ( trzymając się ten nomenklatury, był to już szach, ale jeszcze nie mat). Były co najmniej cztery rozwiązania tej sytuacji, z których co najmniej trzy musiały być znane Sądowi Rejonowemu, gdyż znajdują się w aktach sprawy. Dwa z nich zaproponował pełnomocnik ds. ochrony informacji niejawnych, trzecie zaproponował obrońca, czwarte nasunęło się Sądowi Okręgowemu samo (zwłaszcza w kontekście rozbrajającej szczerości i bezradności prokuratora, który na rozprawie wprost stwierdził, że „nie ma pomysłu na odtworzenie tego materiału)”.

Całość orzeczenia dostępna pod linkiem:

http://orzeczenia.piotrkow-tryb.so.gov.pl/content/$N/152515000002006_IV_Ka_000591_2014_Uz_2014-11-28_001

Zadośćuczynienie za krzywdę dla osób najbliższych poszkodowanego, który doznał ciężkiego i trwałego uszczerbku na zdrowiu – uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego

zadośćuczynienie za krzywdę

ZADOŚĆUCZYNIENIE ZA KRZYWDĘ DLA NAJBLIŻSZYCH POSZKODOWANEGO, KTÓRY DOZNAŁ CIĘŻKIEGO I TRWAŁEGO USZCZERBKU NA ZDROWIU – CZY PRZYSŁUGUJE?

W dniu 27 marca 2018 roku Sąd Najwyższy rozstrzygnął w powiększonym składzie wątpliwość, czy​ w razie poważnego uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia osobom najbliższym poszkodowanego może przysługiwać na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego roszczenie o zadośćuczynienie z tytułu naruszenia ich własnego dobra osobistego.

uchwała w składzie 7 sędziów z dnia 27 marca 2018 roku do sygn. III CZP 69/17

„​Sąd może przyznać zadośćuczynienie za krzywdę osobom najbliższym poszkodowanego, który na skutek czynu niedozwolonego doznał ciężkiego i trwałego uszczerbku na zdrowiu”.

Tezę uchwały można znaleźć pod linkiem:

http://www.sn.pl/orzecznictwo/SitePages/Najnowsze_orzeczenia.aspx?ItemSID=990-16544171-be1b-4089-b74b-413997467af2&ListName=Zagadnienia_prawne

Orzeczenie o winie, a alimenty

alimenty po rozwodzie

Orzeczenie o winie, a alimenty – W jakich sytuacjach można się domagać ŚRODKÓW UTRZYMANIA od drugiego małżonka kiedy dochodzi do rozpadu małżeństwa?

Alimenty po rozwodzie (tj. obowiązek dostarczania środków pieniężnych przez jednego rozwiedzionego małżonka drugiemu z nich) wiążą się nierozerwalnie z ustaleniem przez Sąd winy po stronie jednego z nich (bądź po obu stronach) w rozkładzie pożycia.

orzeczenie o winie – czym jest wina w rozkładzie pożycia?

Przesłanką winy jest  takie zachowanie się strony, które spowodowało rozkład pożycia małżeńskiego i brak widoków na utrzymanie małżeństwa. Obowiązkiem Sądu jest orzeczenie o winie, tj. poczynienie ustaleń, czy i kto ponosi winę w rozpadzie związku.

od czego zależy wysokość alimentów?

Wysokość alimentów po rozwodzie uzależniona jest przede wszystkim od sytuacji materialnej uprawnionego  i możliwości zarobkowych obowiązanego do alimentacji.

gdzie są uregulowane alimenty po rozwodzie?

Alimenty po rozwodzie reguluje art. 60 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ustawodawca przewidział w nim kilka możliwych sytuacji powstania obowiązku alimentacyjnego, w zależności od tego, kto ponosi winę w rozkładzie pożycia.

Sytuacja nr 1 – oboje małżonkowie ponoszą winę, bądź żadne z nich nie ponosi winy w rozkładzie pożycia małżeńskiego

Art. 60 § 1 KRiO: „Małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego”.

W sytuacji, kiedy żadne ze stron nie ponosi winy lub winę w rozkładzie pożycia Sąd orzekł po obu stronach, obowiązek alimentacyjny powstaje wyłącznie po spełnieniu dodatkowej przesłanki – niedostatku. Niedostatek oznacza, że można domagać się alimentów jeżeli sytuacja materialna małżonka jest na tyle ciężka, że nie jest on w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb ani w całości, ani w części. Wysokość alimentów uzależniona jest ponadto od tego, czy drugi z rozwiedzionych małżonków obowiązany do alimentacji jest w stanie podołać temu obowiązkowi z uwagi na swoje zarobkowe możliwości.

SYTUACJA NR 2 – tylko jeden z małżonków jest winny rozkładowi pożycia

Art. 60 § 2 KRiO: „Jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku”.

W sytuacji, gdy tylko jeden z małżonków ponosi winę w rozkładzie pożycia obowiązek alimentacyjny spoczywa na tym małżonku, jeżeli w wyniku rozwodu sytuacja materialna drugiego małżonka uległa pogorszeniu. Należy zwrócić uwagę, że jest to przesłanka lżejsza od przesłanki niedostatku. Małżonek uprawniony nie musi zatem wykazywać niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb, a jedynie wskazać, że gdyby nie doszło do rozwodu, jego sytuacja majątkowa byłaby inna.

Należy ponadto wskazać, że małżonek nieponoszący winy w rozkładzie pożycia nie może być obowiązanym do alimentacji małżonka uznanego za winnego.

sytuacja nr 3 – niemożność domagania się alimentów – wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego

Art. 60 § 3 KRiO: „Obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego małżeństwa. Jednakże gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa także z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży wymieniony termin pięcioletni”.

W sytuacji zawarcia nowego związku małżeńskiego obowiązek alimentacyjny wygasa. Tak samo dzieje się, jeżeli małżonek nieponoszący winy w rozkładzie pożycia był obowiązany do dostarczania środków utrzymania drugiemu małżonkowi (z uwagi na jego niedostatek), a minął okres 5 lat od orzeczenia przez Sąd rozwodu. Obowiązek alimentacji może jednak trwać dłużej z uwagi na wyjątkowe okoliczności.

orzeczenie o winie, a alimenty – orzecznictwo

Na koniec warto wskazać na tezy kilku orzeczeń Sądu Najwyższego dotyczących alimentów:

  • II CNP 60/14:
    „Przepis art. 60 § 3 KRO dotyczy tylko takiego małżonka, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia. Nie ma on więc zastosowania w stosunku do małżonka, który został uznany za winnego rozkładu pożycia chociażby razem z drugim małżonkiem”;
  • III UK 84/10:
    „Małżonka rozwiedziona nabywa prawo do renty rodzinnej wówczas, gdy w dniu śmierci męża miała wyrokiem lub ugodą sądową ustalone prawo do alimentów na podstawie art. 60 KRO”;
  • I CKN 1341/00:
    „Obowiązek alimentacyjny małżonka wyłącznie winnego nie istnieje obligatoryjnie w każdym bez wyjątku przypadku, gdy tylko spełnione są ogólne przesłanki wyraźnie określone w art. 60 § 2 KRO. Przez użycie, w cytowanym przepisie, słów „sąd może orzec”, ustawodawca dał wyraz pewnej swobodzie (nie dowolności) sędziowskiej, która pozwoli sądowi na oddalenie powództwa, jednakże tylko wyjątkowo, gdy będą przemawiały za tym konkretne, bardzo ważne powody”;
  • I CKN 872/00:
    „W niedostatku znajduje się ten, kto nie może własnymi siłami zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb w całości lub w części; a usprawiedliwione potrzeby te takie, których zaspokojenie zapewni uprawnionemu normalne warunki bytowania, odpowiednie do jego stanu zdrowia i wieku”.

***

Nasza Kancelaria oferuje pomoc prawną w szeroko pojętych sprawach z zakresu prawa rodzinnego, w tym m. in. w dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych, czy w sprawach o rozwód. W przypadku zainteresowania usługą prawną zapraszamy do kontaktu 🙂

Uber, a prawo – czyli jaki jest charakter prawny usługi dostarczanej przez firmę Uber?

uber a prawo

Uber, a prawo: aplikacja Uber – jaki określić charakter prawny usługi?

wyrok trybunału sprawiedliwości unii europejskiej

W dniu 20 grudnia 2017 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-434/15 wydał wyrok w trybie prejudycjalnym, w którym określił charakter prawny usługi dostarczanej przez aplikację UBER.

UBER, a PRAWO – sprawa uberA w hiszpanii

Z wnioskiem do TSUE o wydanie orzeczenia stwierdzającego jaki jest charakter usługi świadczonej przez firmę Uber zwrócił się jeden z Sądów w Hiszpanii, który rozstrzygał spór pomiędzy korporacją taksówkową – ELITE Taxi, a firmą Uber Systems Spain. Zrzeszenie kierowców taksówkowych domagało się zdelegalizowania działalności spółki na terenie kraju podnosząc, że stanowi ona przejaw nieuczciwej konkurencji.

aplikacja UBER – Usługa transportowa, czy usługa społeczeństwa informacyjnego?

czym jest usługa społeczeństwa informacyjnego?

Usługa społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu prawa wspólnotowego to usługa dostarczana za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Tytułem przykładu można wskazać na sprzedaż on-line. W Polsce ramy prawne tej usługi ujęte zostały w ustawie o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Usługi społeczeństwa informacyjnego podlegają swobodzie przepływu usług i nie mogą co do zasady być ograniczane. Przyjmując, że charakter prawny usługi dostarczanej przez firmę Uber stanowi usługę społeczeństwa informacyjnego, rząd Hiszpanii nie mógłby narzucać ograniczeń na kierowców zamawianych za pomocą aplikacji UBER (np. poprzez  nakazanie uzyskania licencji), albo jej zakazywać.

uber  – usługa transportowa?

Tymczasem zdaniem TSUE aplikacja UBER spełnia co prawda powyższe elementy, ale zawiera również świadczenie usługi polegającej na fizycznym transporcie pasażera do miejsca docelowego przez kierowcę, czyli jest usługą transportową. Jednocześnie usługa transportu jest nierozerwalnie związana z działaniem platformy elektronicznej, jakim jest aplikacja do zamawiania pojazdów. Firma UBER jest kreatorem platformy elektronicznej, organizatorem jej funkcjonowania 0 m.in. warunków świadczenia usługi, jej ceny, ale przede wszystkim sprawuje kontrolę nad wszystkimi istotnymi elementami przewozu.

Podsumowując – działalność kierowców pomimo, iż jest nierozerwanie związana z usługą zamawiania pojazdu drogą elektroniczną, to należy uznać działanie przedsiębiorstwa UBER za złożoną usługę transportową, gdyż to przewóz osób przede wszystkim decyduje o znaczeniu gospodarczym usługi. 

Treść wyroku dostępna jest pod linkiem:

 http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf;jsessionid=9ea7d2dc30dda991e213523443a78f80840ff0da51b8.e34KaxiLc3qMb40Rch0SaxyNbhf0?text=&docid=198047&pageIndex=0&doclang=PL&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=45373

KONSEKWENCJE UZNANIA USŁUGI ZA USŁUGĘ TRANSPORTOWĄ

Powyższe oznacza, że aplikacja nie podlega postanowieniom traktatowym dotyczącym swobodnego przepływu usług, lecz każde z Państw członkowskich w Unii Europejskiej ma prawo samodzielnie uregulować warunki świadczenia tej usługi, chociażby w postaci konieczności uzyskania stosownej licencji. 

jak działa UBER W POLSCE?

Działalność w dziedzinie przewozu osób reguluje ustawa o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 roku. W maju 2017 roku wpłynął do Sejmu poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym, który ma dostosować działalność firmy UBER do realiów prawa polskiego.

Treść projektu dostępna jest na stronie sejmowej pod linkiem:

http://www.sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=1718

Prawo przedsiębiorców – nowe prawo dla prowadzących działalność gospodarczą

NOWA USTAWA – PRAWO PRZEDSIĘBIORCÓW

Z dniem 21 listopada 2017 roku wpłynął do Sejmu rządowy projekt ustawy – prawo przedsiębiorców.

UZASADNIENIE PROJEKTU USTAWY

Z uzasadnienia projektu można wyczytać, że będzie on w sposób całościowy i spójny regulował ogólne zasady wykonywania działalności gospodarczej w Polsce, tworząc korzystne, przejrzyste i stabilne warunki do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym także wzmacniając gwarancje wolności i praw przedsiębiorców. Założeniem wprowadzenia ustawy jest również zwiększenie chęci przedsiębiorców do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, w tym także do ponoszenia ryzyka technologicznego związanego z realizacją innowacyjnych projektów.

CO Z DOTYCHCZAS OBOWIĄZUJĄCĄ USTAWĄ O SWOBODZIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ?

Ustawa ma zastąpić obowiązującą obecnie ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, będącą częścią porządku prawnego przez ponad 10 lat. Nowa ustawa ma spełnić rolę porządkującą zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej i wychodzić na przeciw oczekiwaniom przedsiębiorców, a jednocześnie sprostać wyzwaniom, jakie rodzi ciągle rozwijająca się gospodarka w Polsce. Dotychczasowa ustawa – zdaniem autora uzasadnienia – nie spełnia wspomnianych celów, była już wielokrotnie nowelizowana, a zawarte w niej przepisy pochodzące z różnych okresów nie stanowią obecnie spójnej całości.

najważniejsze zmiany czekające przedsiębiorców

  1.  DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA DOPIERO PO PRZEKROCZENIU OKREŚLONEGO PUŁAPU PRZYCHODU

Za działalność gospodarczą w myśl nowej ustawy nie będzie uznawana działalność nieewidencjonowana, tj. „działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej”.

2. ZASADA DOMNIEMANIA UCZCIWOŚCI PRZEDSIĘBIORCY I ROZSTRZYGANIA WĄTPLIWOŚCI FAKTYCZNYCH NA KORZYŚĆ PRZEDSIĘBIORCY

Ustawa przewiduje m.in. zasadę domniemania uczciwości przedsiębiorcy,  zgodnie z którą organ władzy publicznej musi pozostać w dobrej wierze w stosunku do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, zaś wszelkie odstępstwa od tej zasady będą stanowiły wyjątek. Nadto, na wzór zasady procesu karnego wszelkie wątpliwości faktyczne, których organ administracji publicznej nie usunął w toku postępowania, a które nadal istnieją pomimo podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, rozstrzyga się na korzyść przedsiębiorcy.

3. TZW. ULGA NA START

Ustawodawca zachęca przedsiębiorców podejmujących działalność gospodarczą po raz pierwszy lub ponownie po upływie dłuższego okresu czasu przewidując dla tych podmiotów zwolnienie przez okres 6 miesięcy z obowiązkowego ubezpieczenia społecznego.

Więcej na temat projektu i jego celu można przeczytać w uzasadnieniu na stronie sejmowej pod linkiem:  http://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/druk.xsp?nr=2051

Zakaz handlu w niedziele i święta

ZAKAZ HANDLU W NIEDZIELĘ I ŚWIĘTA – NOWA USTAWA już od marca 2018 roku

Z dniem 11 stycznia 2018 roku przekazano do podpisu Prezydenta RP ustawę o ograniczeniu handlu w niedziele i święta.

Co oznaczać BĘDZIE ZAKAZ handlu w niedzielę i święta?

Jednoznacznej odpowiedzi udziela art. 5 ustawy, zgodnie z którym: „w niedziele i święta w placówkach handlowych:
1) handel oraz wykonywanie czynności związanych z handlem,
2) powierzanie pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania pracy w handlu oraz
wykonywania czynności związanych z handlem
– są zakazane”.

Nasuwa się zatem pytanie, czy zakaz handlu w niedzielę i święta  będzie miał charakter bezwzględny, czy może znajdą się od niego wyjątki, a jeżeli tak – to kiedy i w jakim zakresie?

Miejsca wyłączone spod zakazu handlu w niedzielę i święta

Art. 6 ustawy w punktach od 1) do 32) wymienia m.in. stacje benzynowe, apteki, placówki pocztowe, sklepy internetowe, piekarnie, czy cukiernie. Ustawodawca przewidział, że będą to również placówki handlowe, których przeważająca działalność opiera się na handlu m.in. kwiatami, pamiątkami, prasą, biletami, wyrobami tytoniowymi, a także które prowadzą działalność w zakresie kultury, czy sportu. Nadto, będą to placówki organizowane wyłącznie na potrzeby jarmarków, czy też festynów. Ograniczenie nie będzie dotyczyć zakładów leczniczych.

Kiedy obowiązuje zakaz handlu w niedzielę i święta?

Jak wskazuje art. 7 ustawy, „zakaz nie obowiązuje w:
1) kolejne dwie niedziele poprzedzające pierwszy dzień Bożego Narodzenia;
2) niedzielę bezpośrednio poprzedzającą pierwszy dzień Wielkiej Nocy;
3) ostatnią niedzielę przypadającą w styczniu, kwietniu, czerwcu i sierpniu.
2. Jeżeli w niedzielę, o której mowa w ust. 1 pkt 3, przypada święto, przepis art. 5
stosuje się”. 

Nie będzie to w związku z powyższym każda niedziela w miesiącu.

Kary za złamanie zakazu handlu w niedzielę i święta

Ustawodawca przewidział w przypadku złamania zakazu handlu w niedzielę i święta karę grzywny w wysokości od 1000 do 100 000 złotych.

Ustawa wejdzie w życie z dniem 1 marca 2018 roku.

Pełna treść ustawy przekazanej do podpisu Prezydenta znajduję się na stronie: http://orka.sejm.gov.pl/opinie8.nsf/nazwa/870_u/$file/870_u.pdf

Wydatki poniesione na najem samochodu zastępczego w procesie likwidacji szkody powypadkowej

najem samochodu zastępczego

Wydatki poniesione na najem samochodu zastępczego w procesie likwidacji szkody powypadkowej – egzamin adwokacki 2017 z prawa cywilnego

Na tegorocznym egzaminie adwokackim z prawa cywilnego pojawił się bardzo powszechny w praktyce,  a jednocześnie niejednolity pod względem orzecznictwa problem – czy i jakiego rodzaju wydatki poniesione na najem samochodu zastępczego w świetle obowiązku minimalizacji szkody przez poszkodowanego w procesie likwidacji szkody powypadkowej są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.

 

Wydatki poniesione na najem samochodu zastępczego w procesie likwidacji szkody powypadkowej – najnowsze orzeczenie sądu najwyższego

Problematyka ta wzbogaciła się ostatnio o kolejne orzeczenie Sądu Najwyższego, który odpowiadając na pytanie: „czy w ramach obowiązku minimalizacji szkody, poszkodowanemu który nie skorzystał z oferty najmu pojazdu od ubezpieczyciela OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, oferującego mu bezpłatnie pojazd zastępczy według stawek niższych, od oferowanych przez wynajmującego, przysługuje zwrot faktycznie poniesionych wydatków na najem pojazdu zastępczego?​”

W uchwale składu 3 sędziów Sąd Najwyższy udzielił następującej odpowiedzi:

„​Wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego,  przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione”.

Link: http://www.sn.pl/orzecznictwo/SitePages/Najnowsze_orzeczenia.aspx?ItemSID=937-16544171-be1b-4089-b74b-413997467af2&ListName=Zagadnienia_prawne

 

Opóźniony, bądź odwołany lot? Poznaj swoje prawa!

Niejednokrotnie zdarza się, że lot samolotem został odwołany lub opóźniony. Czy niedogodności z tym związane mogą zostać pasażerom zrekompensowane?

rozporządzenie nr 261/2004

Odpowiedź znajdziemy w Rozporządzeniu (WE) Nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów (dalej: „Rozporządzenie”), który w wypadkach opóźnienia, bądź odwołania samolotu przewiduje m.in. wypłatę odszkodowania.

http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32004R0261&from=PL

zastosowanie

Rozporządzenie odnosi się do sytuacji pasażerów odlatujących z lotniska znajdującego się na terytorium Państwa Członkowskiego, np. odwołania lotu na trasie Berlin – Rzym, a także do pasażerów odlatujących z lotniska znajdującego się w kraju trzecim i lądujących na lotnisku w Państwie Członkowskim, z zastrzeżeniem, że lot taki obsługiwany jest przez przewoźnika wewnątrzwspólnotowego, czyli np. przez linie lotnicze LOT na trasie Toronto – Warszawa.

Zgodnie z Rozporządzeniem, jeżeli lot został odwołany, pasażerom przysługują następujące prawa:

Prawo do zwrotu należności lub zmiany planu podróży, przy czym pasażerowi przysługuje wybór – w zależności od okoliczności danego przypadku – pomiędzy:

zwrotem kosztu biletu, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera lub lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie

zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, w najwcześniejszym możliwym terminie

zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera, w zależności od dostępności wolnych miejsc

 

Prawo do opieki, obejmujące m.in. posiłek i zakwaterowanie (zwłaszcza w sytuacji, gdy pasażer będzie zmuszony oczekiwać na kolejny lot dopiero następnego dnia), w tym transport pomiędzy lotniskiem, a miejscem zakwaterowania.

Prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego:

Wysokość odszkodowania

250 Euro 400 Euro

600 Euro

Rodzaj lotu

dla wszystkich lotów o długości do 1500 km

dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych, dłuższych niż 1 500 kilometrów

i wszystkich innych lotów o długości od 1 500 do 3 500 kilometrów

dla wszystkich innych lotów

Przykład trasy

Kraków – Budapeszt

Kraków – Barcelona

Berlin – Kair

 

 

Warszawa – Chicago

 

W jaki sposób obliczać odległości lotów?

Rozporządzenie przewiduje, że przy określaniu odległości, podstawą jest ostatni cel lotu pasażera.

Do obliczenia pomocne są kalkulatory odległości, które można znaleźć m.in. na stronie http://pl.thetimenow.com/distance-calculator.php .

Wpisując miasto wylotu i miasto przylotu kalkulator oblicza dystans w kilometrach, co pozwoli pasażerowi oszacować wysokość należnej rekompensaty.

Jak domagać się wypłaty odszkodowania i jak długo trwa procedura?

Pasażerowie mogą domagać się wypłaty odszkodowania poprzez formularz znajdujący się na stronie danego przewoźnika odpowiadającego za odwołanie lotu (np. na stronie linii lotniczych Air Iceland, będacych przewoźnikiem wspólnotowym: https://www.airicelandconnect.com/information/travel-guide/flight-disruptions ), bądź wysyłając do danego przewoźnika uzupełniony wzór unijnej skargi dostępnej na stronie europa.eu:

https://ec.europa.eu/transport/sites/transport/files/themes/passengers/air/doc/complain_form/eu_complaint_form_pl.pdf

Po pomoc pasażerowie mogą zwrócić się również do Urzędu Lotnictwa Cywilnego: http://www.ulc.gov.pl/pl/

Pasażer nie ma obowiązku wypełniania formularza/wzoru w języku kraju, z którego pochodzi przewoźnik, niemniej uzupełnienie go w języku przewoźnika lub powszechnie używanym języku angielskim znacznie przyspiesza procedurę jego rozpatrzenia.

Odszkodowanie może zostać wypłacone w gotówce, przelewem, bądź w formie bonów podróżnych w zależności od wyboru pasażera.

Do kiedy można żądać odszkodowania?

W tej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 17 marca 2017 roku do sygn. akt III CZP 111/16 wskazał, że roszczenie o odszkodowanie przedawnia się w terminie rocznym na podstawie art. 778 KC.

Czy zawsze przysługuje odszkodowanie?

Należy pamiętać, że odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli pasażerowie:

  • zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu;
  • zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu;
  • zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu.

Co więcej, przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 rok do sygn. akt I OSK 555/11: „zwrot „nadzwyczajne okoliczności” (…) jest pojęciem nieostrym, zawierającym zwrot oceny (…).W przypadku, gdy przyczyna odwołania lotu ma względem przewoźnika lotniczego charakter zewnętrzny, tj. nie wynika ze sposobu jego funkcjonowania i w ramach możliwych do podjęcia przez niego racjonalnych działań nie może on jej usunąć, to wówczas uznać należy, że zachodzą warunki zwalniające przewoźnika lotniczego z obowiązku zapłaty odszkodowania.”  

Do nadzwyczajnych okoliczności powszechnie zalicza się np. gwałtowną zmianę pogody, ale już nie jest to np. pojawienie się problemów technicznych po stronie przewoźnika.

Co w przypadku opóźnienia samolotu?

Jeżeli natomiast lot został opóźniony, przy czym przewoźnik lotniczy ma uzasadnione powody, by przewidywać, że lot będzie opóźniony w stosunku do planowego startu:

  • o dwie lub więcej godzin w przypadku lotów do 1 500 kilometrów;
  • o trzy lub więcej godzin w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych, dłuższych niż 1 500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości pomiędzy 1 500 a 3500 kilometrów;
  • o cztery lub więcej godzin w przypadku wszystkich innych lotów, niż powyższe,

pasażerom przysługują następujące prawa:

Prawo do opieki, podobnie jak w przypadku odwołania lotu (m.in. posiłek, zakwaterowanie);

Prawo o zwrotu pełnego kosztu biletu w terminie siedmiu dni, po cenie za jaką został kupiony, za część lub części nie odbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, lecz tylko wówczas, gdy opóźnienie wynosi co najmniej pięć godzin.

***

Nasza Kancelaria oferuje pomoc prawną w dochodzeniu odszkodowania za opóźniony, bądź odwołany lot. W przypadku zainteresowania usługą prawną zapraszamy do kontaktu 🙂

Ochrona wierzyciela z art. 59 kodeksu cywilnego, a skarga pauliańska

art. 59 k.c., a skarga pauliańska – różnice

Ustawodawca w kodeksie cywilnym przewidział dwie, bardzo istotne instytucje prawne, które stanowią ochronę wierzyciela przed nielojalnym zachowaniem dłużnika – są to: 1) art. 59 k.c. oraz 2) art. 527 i nast. k.c. Ta ostatnia nosi miano skargi pauliańskiej (actio pauliana).

Ideą wprowadzenia powyższych przepisów było w obu tych przypadkach zapewnienie ochrony wierzycielowi przed niekorzystnymi dla niego czynnościami prawnymi podejmowanymi przez dłużnika z osobą trzecią. Ochrona ta polega na tym, że wierzyciel może żądać uznania czyności tych za bezskuteczne w stosunku do niego.

Jakie są jednak różnice pomiędzy tymi dwoma instytucjami? W jakich sytuacjach mają zastosowanie?

Zgodnie z art. 59 k.c.: w razie zawarcia umowy, której wykonanie czyni całkowicie lub częściowo niemożliwym zadośćuczynienie roszczeniu osoby trzeciej, osoba ta może żądać uznania umowy za bezskuteczną w stosunku do niej, jeżeli strony o jej roszczeniu wiedziały albo jeżeli umowa była nieodpłatna. Uznania umowy za bezskuteczną nie można żądać po upływie roku od jej zawarcia.

Natomiast, zgodnie z art. 527 § 1 k.c.: gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć.

Przesłanki obiektywne

art. 59 k.c. – zawarcie umowy uniemożliwiającej zadośćuczynienie roszczeniu wierzyciela

W przypadku art. 59 k.c. mamy do czynienia z umową – umowa dłużnika z osobą trzecią uniemożliwia zadośćuczynienie roszczeniu wierzyciela. Należy jednakże podkreślić, że wskutek abstrakcyjnego ujęcia roszczenia nasuwają się wątpliwości, czy roszczenie uprawnionego musi pozostawać, i w jakim związku, z przedmiotem umowy.

Przykładowo: Kowalski postanowił dokonać sprzedaży nieruchomości Nowakowi, jednak bez przeniesienia własności nieruchomości. Następnie, Kowalski sprzedał w/w nieruchomość ze skutkiem rzeczowym swojemu sąsiadowi. W konsekwencji oznacza to, że umowa pomiędzy Kowalskim, a sąsiadem uniemożliwia zadośćuczynienie roszczeniu Nowaka wobec Kowalskiego z umowy pomiędzy nimi.

skarga pauliańska – dokonanie czynności prawnej z osobą trzecią z pokrzywdzeniem wierzyciela

W przypadku natomiast skargi pauliańskiej chodzi o każdą czynność prawną dłużnika z osobą trzecią, jednakże dodatkową przesłanką jest zawarcie tejże czynności z pokrzywdzeniem wierzyciela (art. 527  § 2 k.c.), w skutek której osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową.

Przykładowo: Kowalski był dłużnikiem Nowaka – był mu winien 200 tys. złotych, następnie Kowalski dokonał zakupu nieruchomości od sąsiada za kwotę 300 tys. złotych, w konsekwencji czego stał się niewypłacalny, a sama nieruchomość była warta dużo mniej.

Przesłanki subiektywne

SKARGA PAULIAŃSKA – DZIAŁANIE ZE ŚWIADOMOŚCIĄ POKRZYWDZENIA WIERZYCIELA

W przypadku actio pauliana dłużnik działa ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela – chodzi tutaj o intencyjność zachowania dłużnika. Nadto, osoba trzecia wie, lub przy dołożeniu należytej staranności może się dowiedzieć, że czynność prawna dłużnika powoduje pokrzywdzenie wierzyciela, przy czym przesłanka ta odpada, jeżeli czynność ta jest nieodpłatna.

art. 59 k.c. – wiedza dłużnika i osoby trzeciej o istnieniu roszczenia wierzyciela

W przypadku art. 59 k.c. dłużnik i osoba trzecia wiedzieli o roszczeniu wierzyciela (chyba, że czynność dłużnika z osobą trzecią była nieodpłatna). Nie ma tu przesłanki działania ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, jak w przypadku skargi pauliańskiej, wystarczy samo zawarcie umowy, która spowoduje uniemożliwienie zadośćuczynienia roszczeniu wierzyciela, oraz wiedza o tym roszczeniu.

Art. 6 i ciężar dowodu

Wierzyciel udowadnia przesłanki z art. 59

Ciężar udowodnienia przesłanek z art.59 k.c. spoczywa na wierzycielu – to on musi wykazać, że umowa dłużnika z osobą trzecią uniemożliwia zadośćuczynienie jego roszczeniu, musi również wykazać, że zarówno dłużnik, jak i osoba trzecia wiedzieli o nim (z zastrzeżeniem, że chodzi o czynność odpłatną).

Udowodnienie przesłanek z actio pauliana przez wierzyciela, a złagodzenie ciężaru dowodu domniemaniami prawnymi

Przesłanki, jakie stawia przepis art. 527 k.c. i następne muszą zostać udowodnione przez wierzyciela, niemniej ustawa wprowadza pewne domniemania prawne. I tak w przypadku, gdy:

  • dłużnik działa ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela domniemywa się, że jeżeli dłużnik był niewypłacalny w chwili dokonywania czynności prawnej z osobą trzecią lub był niewypłacalny na skutek dokonania tejże czynności to znaczy, że miał tę świadomość;
  • osoba trzecia pozostaje w bliskim stosunku z dłużnikiem lub przedsiębiorcą pozostającym w stałych stosunkach gospodarczych z dłużnikiem to znaczy, że miał wiedzę o działaniu dłużnika z pokrzywdzeniem.

Ochrona przyszłego wierzyciela

Rozważyć należy również kwestię co z ochroną osób, których wierzytelność powstała po dokonaniu czynności prawnej przez dłużnika z osobą trzecią.

brak ochrony w przypadku art. 59 k.c.

W przypadku art. 59 k.c. brak jest takowej ochrony.

Ochrona przyszłych wierzyciela w przypadku skargi pauliańskiej

W przypadku natomiast skargi pauliańskiej taka ochrona istnieje. Zgodnie z art. 530 k.c.: „przepisy artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy dłużnik działał w zamiarze pokrzywdzenia przyszłych wierzycieli. Jeżeli jednak osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową odpłatnie, wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną tylko wtedy, gdy osoba trzecia o zamiarze dłużnika wiedziała„. Ostatnie zdanie oznacza, że zaostrzeniu ulega przesłanka mówiąca o świadomości pokrzywdzenia wierzyciela – dłużnik musi bowiem działać umyślnie, z zamiarem. Większym rygorem obwarowana jest również przesłanka mówiąca o wiedzy osoby trzeciej co do czynności prawnej mogącej przyczynić się do pokrzywdzenia wierzyciela – w tym wypadku osoba trzecia musi wiedzieć o zamiarze dłużnika, nie wystarcza, że mogła się dowiedzieć. 

tryb wytoczenia powództwa i termin

art.59 k.c. – dłużnik i osoba trzecia, rok na wytoczenie powództwa

Wreszcie należy wskazać, że w przypadku art. 59 k.c. wierzyciel winien pozwać zarówno dłużnika, jak i osobę trzecią, a po uprawomocnieniu się wyroku może dochodzić wierzytelności w drodze egzekucji od swojego dłużnika. Ustawa wskazuje zawity termin do wytoczenia powództwa – jest to rok od dokonania czynności prawnej dłużnika z osobą trzecią.

actio pauliana – osoba trzecia, osoba na rzecz której osoba trzecia rozporządziła korzyścią, 5 lat na wytoczenie powództwa

Tymczasem w przypadku skargi pauliańskiej wierzyciel winien pozwać osobę trzecią (a nawet osobę, na której rzecz osoba ta dokonała rozporządzenia uzyskaną korzyścią – zgodnie bowiem z art. 531 § 2:  „w wypadku gdy osoba trzecia rozporządziła uzyskaną korzyścią, wierzyciel może wystąpić bezpośrednio przeciwko osobie, na której rzecz rozporządzenie nastąpiło, jeżeli osoba ta wiedziała o okolicznościach uzasadniających uznanie czynności dłużnika za bezskuteczną albo jeżeli rozporządzenie było nieodpłatne.” ). Termin na wytoczenie powództwa wynosi 5 lat od dokonania czynności prawnej dłużnika z osobą trzecią. 

Podsumowanie

Podsumowując należy wskazać, że zarówno przepis art. 59 k.c., jak i art. 527 k.c. i nast.  stanowią istotne narzędzie do zapewnienia ochrony wierzycielowi przed niekorzystnymi działaniami dłużnika. Podkreślić jednak należy, że obie te instytucje różnią się od siebie zasadniczo – roszczenie ze skargi pauliańskiej powstaje dopiero w razie niewypłacalności dłużnika i działania ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, o czym druga strona wie lub wiedzieć powinna, natomiast roszczenie z art. 59 k.c. powstaje bez względu na to, czy strony zawierające umowę miały świadomość, że wykonanie jej uniemożliwi zadośćuczynienie roszczeniu wierzyciela, a wystarczy jedynie, że wiedziały o istnieniu tego roszczenia. Godzi się dodać, że w przypadku art. 59 k.c. obowiązuje krótszy termin zawity na wytoczenie powództwa (1 rok), w przeciwieństwie do skargi pauliańskiej, którą można wytoczyć w terminie lat 5. Art. 59 k.c. stawia nadto mniej przesłanek do spełnienia, niż rzeczona skarga, jednak ta ostatnia pozwala osiągnąć więcej korzyści.